De moeizame weg naar een goed asielbeleid

Momenteel is Europa een loterij voor vluchtelingen. De toekenning van asiel verschilt van land tot land. Nochtans werkt de EU al enkele jaren aan een gemeenschappelijk asielbeleid. Elk land zou veel liever het probleem over laten aan een ander, maar om het probleem op te lossen is er collectieve actie nodig.

Dit gemeenschappelijk asielbeleid is nodig omdat de lidstaten het probleem niet alleen aankunnen. Binnen de Europese Unie (EU) geldt het principe van vrij verkeer van personen. Iedere inwoner van de EU kan staan en gaan waar die zelf wil, hierdoor heeft een beslissing van eender welk lidstaat een impact op de andere omringende landen. Een voorbeeld hiervan is Spanje. Wanneer Spanje zijn buitengrenzen strakker gaat controleren zodat minder asielzoekers het land binnen kunnen komen, dan zal het probleem zich verplaatsen naar de andere omringende lidstaten zoals Griekenland of Italië.

Het asielbeleid in België:

In België loopt het asielbeleid ook niet van een leien dakje. We kampen met enorme wachtlijsten, de asielaanvraag duurt een eeuwigheid , geen terugkeer beleid, …

In België zijn er drie verschillende personen verantwoordelijk voor alles wat te maken heeft met het asielbeleid. Enerzijds hebben we de minister van asiel en migratie(Annemie Trutelboom, Open Vld), die verantwoordelijk is voor de asielprocedure en de regulatiecampagne. Anderzijds hebben we de staatssecretaris voor maatschappelijke integratie (M. Wathelet, cdH), die bevoegd is voor de materiële opvang van asielzoekers. En deze twee worden gecoacht door de premier.

Hotels voor asielzoekers
Het tweede punt waar België de mist in gaat is het tekort aan opvangplaatsen. Een tijdelijke noodoplossing om het gebrek aan opvangplaatsen op te vangen was de mensen tijdelijk op hotel sturen tot er extra opvangplaatsen bijkwamen. Vandaag de dag verblijft nog steeds één op de twintig asielzoekers op hotel. Veel luxe hebben deze mensen niet, er is geen onderwijs, ontspanning en medische en sociale bijstand. Het op hotel sturen creëerde een aanzuigeffect, waardoor er een grotere toestroom van asielzoekers gecreëerd werd. De hotelcapaciteiten werden stilaan opgebruikt en Fedasil moet steeds meer mensen op straat zetten.

Dit heeft geleid tot een juridisch spel waarbij asielzoekers naar de rechter stappen om opvang af te dwingen en dwangsommen te eisen. Het eisen van dwangsommen veroorzaakte een tweede aanzuigeffect.

De aanzuigeffecten zouden deels opgelost kunnen worden door een gemeenschappelijk asielbeleid, zodat niet één of enkele landen het probleem moeten opvangen. Maar dat het een probleem is van een ruimere gemeenschap, te vergelijken met hoe steden zich organiseerden om armoede te bestrijden.

Iedereen heeft baat bij een evenwichtige verdeling!