Momenteel is Europa een loterij voor vluchtelingen. De toekenning van asiel verschilt van land tot land. Nochtans werkt de EU al enkele jaren aan een gemeenschappelijk asielbeleid. Elk land zou veel liever het probleem over laten aan een ander, maar om het probleem op te lossen is er collectieve actie nodig.
Dit gemeenschappelijk asielbeleid is nodig omdat de lidstaten het probleem niet alleen aankunnen. Binnen de Europese Unie (EU) geldt het principe van vrij verkeer van personen. Iedere inwoner van de EU kan staan en gaan waar die zelf wil, hierdoor heeft een beslissing van eender welk lidstaat een impact op de andere omringende landen. Een voorbeeld hiervan is Spanje. Wanneer Spanje zijn buitengrenzen strakker gaat controleren zodat minder asielzoekers het land binnen kunnen komen, dan zal het probleem zich verplaatsen naar de andere omringende lidstaten zoals Griekenland of Italië.
Het asielbeleid in België:
In België loopt het asielbeleid ook niet van een leien dakje. We kampen met enorme wachtlijsten, de asielaanvraag duurt een eeuwigheid , geen terugkeer beleid, …
In België zijn er drie verschillende personen verantwoordelijk voor alles wat te maken heeft met het asielbeleid. Enerzijds hebben we de minister van asiel en migratie(Annemie Trutelboom, Open Vld), die verantwoordelijk is voor de asielprocedure en de regulatiecampagne. Anderzijds hebben we de staatssecretaris voor maatschappelijke integratie (M. Wathelet, cdH), die bevoegd is voor de materiële opvang van asielzoekers. En deze twee worden gecoacht door de premier.
Hotels voor asielzoekers
Het tweede punt waar België de mist in gaat is het tekort aan opvangplaatsen. Een tijdelijke noodoplossing om het gebrek aan opvangplaatsen op te vangen was de mensen tijdelijk op hotel sturen tot er extra opvangplaatsen bijkwamen. Vandaag de dag verblijft nog steeds één op de twintig asielzoekers op hotel. Veel luxe hebben deze mensen niet, er is geen onderwijs, ontspanning en medische en sociale bijstand. Het op hotel sturen creëerde een aanzuigeffect, waardoor er een grotere toestroom van asielzoekers gecreëerd werd. De hotelcapaciteiten werden stilaan opgebruikt en Fedasil moet steeds meer mensen op straat zetten.
Het tweede punt waar België de mist in gaat is het tekort aan opvangplaatsen. Een tijdelijke noodoplossing om het gebrek aan opvangplaatsen op te vangen was de mensen tijdelijk op hotel sturen tot er extra opvangplaatsen bijkwamen. Vandaag de dag verblijft nog steeds één op de twintig asielzoekers op hotel. Veel luxe hebben deze mensen niet, er is geen onderwijs, ontspanning en medische en sociale bijstand. Het op hotel sturen creëerde een aanzuigeffect, waardoor er een grotere toestroom van asielzoekers gecreëerd werd. De hotelcapaciteiten werden stilaan opgebruikt en Fedasil moet steeds meer mensen op straat zetten.
Dit heeft geleid tot een juridisch spel waarbij asielzoekers naar de rechter stappen om opvang af te dwingen en dwangsommen te eisen. Het eisen van dwangsommen veroorzaakte een tweede aanzuigeffect.
De aanzuigeffecten zouden deels opgelost kunnen worden door een gemeenschappelijk asielbeleid, zodat niet één of enkele landen het probleem moeten opvangen. Maar dat het een probleem is van een ruimere gemeenschap, te vergelijken met hoe steden zich organiseerden om armoede te bestrijden.
Iedereen heeft baat bij een evenwichtige verdeling!
Als er geen illegale immigratie zou bestaan, zou het een stuk sneller gaan. Nu gaat de energie naar het opsporen van slachtoffers (illegale immigranten die vaak in erbarmelijke omstandigheden reizen) (ter herinnering: de 57 Chinezen die de laatste etappe (Zeebrugge-Dover) niet meer levend meemaakten) en hun smokkelaars.
BeantwoordenVerwijderenIk denk dat het 'aanzuigeffect' door twee motivaties te verklaren is. Het Verenigd Koninkrijk lijkt het Land van melk en honing. Er wordt volgens mij daarnaast ook verkocht dat 'je in tussentijd kans maakt om te verblijven in een hotel in afwachting en intussen geld kan krijgen zolang je geen papieren krijgt'.
Ik denk dat we als 'Belg' slachtoffer zijn van de strenge grenscontrole van het Verenigd Koninkrijk. Daarom landen vele asielzoekers in Zaventem en reizen dan verder in een container van een vrachtwagen.
Ik ben het volledig met je eens. België heeft de naam een gastvrij land te zijn maar we zijn het OCMW van de wereld niet. Eén minister van migratie die een krachtdadig beleid kan voeren zou een meerwaarde zijn. Asielzoekers moeten sneller weten waar ze aan toe zijn. Voor diegenen die geen asiel krijgen moet er een goed terugkeerbeleid worden gevoerd gekoppeld aan ontradingscampagnes in de landen van herkomst. Nu wordt België daar afgeschilderd als het land van melk en honing.
BeantwoordenVerwijderenHet is een boeiend, uiterst complex onderwerp. Abram De Swaan toont ons dat het een eeuwenoud fenomeen is. De armen zoeken naar plaatsen waar het beter, of het best vertoeven is. Als vele landen hun poorten sluiten, of de condities er niet veelbelovend uit zien, zal men ook geen migratiestroom uitlokken. Maar als men de kat bij de melk zet, dan is een bepaalde stad of land de plaats bij uitstek als toevluchtsoord. Er was toen destijds geen balans, en nu nog steeds niet. Een optimale samenwerking tussen de verschillende lidstaten is inderdaad de boodschap. één land kan geen mirakel verrichten, en anderzijds kan ook niemand zich onttrekken, vluchten van het probleem.
BeantwoordenVerwijderenBelgië is geprofileerd als een land met veel perspectieven en de aanzuigeffecten spreken inderdaad voor zich. En toch vraag ik me af of men voor dat men de moeilijke beslissing neemt om de valiezen te pakken, men nu nog steeds niet door heeft dat het hier bij aankomst toch niet van een leien dakje gaat.
Weer komen we tot de conclusie: er is nog steeds veel werk aan de winkel!